In memoriam Leo Witteman

leo web

Zondag 3 december jl. is Leo Witteman op 79-jarige leeftijd overleden.

 

Alweer hebben wij afscheid moeten nemen van een markante persoonlijkheid in ons fokkerswereldje.


Leo was een van de mensen die vrijwel vanaf het begin zich het lot van de Nederlandse landgeit aantrok en veel tijd en energie gestoken heeft in het instandhouden van dit landras. Vanaf de dag dat Leo zich met landgeiten ging bezighouden, was hij op vele fronten nauw betrokken bij het voortbestaan van de landgeit. Hij behoorde tot de 2e lichting keurmeesters, was medeoprichter en vele jaren voorzitter van de landgeitenfokkersclub West-Nederland (LFWN), sinds jaar en dag lid van de commissie Fokbeleid en is erelid van zowel de LFNL als de LFNW. Kortom: Leo was er altijd, tenzij.... hij beroepshalve moest malen op de Neckermolen, zijn andere passie.


Pas geleden hebben we Leo nog ontmoet bij de keurmeestersopleiding bij de Kromme Langhoorns en bij de keurmeestersevaluatie op de KB bij Myra in Huizen. Zoals altijd gaf Leo op aanschouwelijke wijze blijk van zijn kennis over de Nederlandse Landgeit en met zijn minnelijke stem was iedereen steeds weer onder de indruk als Leo het woord voerde en ons liet delen van deze kennis.

 

Leo was een mensen-mens. Telkens als je Leo ontmoette, was er direct een klik en een gevoel van vertrouwen in de mensheid en wat ons  bezighield. Wie ruzie kreeg met Leo had dat veelal aan zichzelf te danken; Leo was altijd voor het bespreken van de dingen en er samen uitkomen. Meestal met consensus, maar als hij vond dat hij in zijn recht stond of een ander idee had, kon hij ook heel standvastig zijn. Zo was hij ook degene, die zich zorgen maakte om de inteelt binnen de fokkerij. Op een van zijn vakantiereizen naar het ongerepte Noorwegen kwam hij daar in de bergen práchtige landgeiten tegen. Hij beijverde zich om, voor bloedverversing, een goede bok daar vandaan in onze landgeitenstapel in te brengen. Omdat hem het afwegen van de voors en tegens in ons democratische clubje te lang duurde, besloot hij dan maar zélf af te reizen naar Noorwegen en in zijn karretje een magistrale bok mee te brengen, waarvan menigeen onder de indruk was. Zo stonden we voor een min of meer voldongen feit, waarmee hij de discussie snel tot resultaat leidde. Niet uit zelfingenomenheid, maar om de voortgang er in te houden. Hij vond daarbij wél dat het fokken met deze bok de eerste tijd goed begeleid moest worden om te kijken of zijn gedachten hiermee juist waren.

 

Zoals Leo was, altijd rustig met een positieve inbreng en tóch duidelijk aanwezig; vaak ook met een anekdote of een “verhaal uit de oude doos”. Want Leo was ook een verzamelaar van alles waarmee hij zijn kennis en kunde kon verrijken.

 

Leo was in zijn verschijning en doen en laten een eigenheid; een persoon die rust uitstraalde, maar telkens op het juiste afwachtende moment, toch de mensen om zich heen wist te raken met zijn wijze en veelal beminnelijke woorden, waardoor hij charisma en overwicht uitstraalde naar iedereen.

 

Wij wensen zijn vrouw Clazien en de overige familie heel veel sterkte toe met dit zware verlies.

 

Voor wie nog een persoonlijk bericht aan de familie wil schrijven, hieronder het adres, zoals Leo dat altijd zo fantastisch als afzender op de enveloppe zette. Een van zijn vele talenten.

 

Johan Wesselink

 

leo tekening molen