Jubileumkeuring 2007

Op 10 november 2007 werd het 25 jarig jubileum van de LFNL gevierd. Er werd een feestelijk kampioenskeuring gehouden met allerlei activiteiten en bezienswaardigheden voor jong en oud.

Jubileumkeuring 1

Jubileumkeuring 2

Jubileumkeuring 3

Jubileumkeuring 4

Jubileumkeuring 5 Bokkenwagens uit Noord-Holland

Jubileumkeuring 6 Verzameling bokkenschedels

Keuring in Harkema


Harkema2004 1 Keuring van meerjarige bokken

Harkema2004 2 Moeder en dochter, allebei een prijs

Harkema2004 3 De dag ervoor had het hard geregend.

Harkema2004 4 Poseren voor de fotograaf.

Harkema2004 5 Echt Fries hooi te koop.

Harkema2004 6

Landgeiten in Vestingmuseum Naarden

door: Egbert de Jager (www.vestingmuseum.nl)

Bij de nieuwe leden in DNL van december 2005 staat Het Nederlands Vesting Museum.

"Wat heeft het vestingmuseum met geiten te maken?" vraagt u misschien. Heel eenvoudig: Tot vorig jaar werd ons gras gemaaid door een bedrijf (en gesubsidieerd) maar door bezuinigingen moeten wij dit nu zelf betalen en omdat dit een terrein is van ongeveer 20.000 m2 met erg steile hellingen kost dit ca 15.000 Euro en dit is veel geld. De oplossing heeft U wel vaker gehoord: BEGRAZEN !


vestingmuseum1Na veel vragen ontdekten we dat schapen niet zouden voldoen want aan het einde van de steile hellingen staat een muur en daar onder water en schapen glijden uit, vallen in het water en verdrinken. Na zoeken op het internet zijn we op geiten gekomen en na een beetje verder zoeken moesten het Nederlandse landgeiten worden, historischs erg verantwoord en leuk om te zien. Op het internet kwamen we mevr. Wieland tegen die 3 geiten te koop had, een moeder en twee dochters. Na enig heen en weer bellen was de koop gesloten en begon voor ons het avontuur. Zoals u zult begrijpen hebben wij meer verstand van kanonnen dan van geiten, maar door veel lezen en veel hulp van leden van de LFNL zijn we een heel ver gekomen maar enkele van onze ervaringen volgen hierna.

Eerst als voorlopige voorziening hadden we een vak afgezet met gaas van 90 cm hoog. Volgens kenners is dit hoog genoeg maar twee dagen later (zondag) kwam een telefoontje: "Er is een geit ontsnapt, Help!" Met een beetje korrels, waar de geiten aan gewend waren, was de vluchtelinge snel gevangen en in haar wei gezet. Aan de afrastering mankeerde niets, dus maandag zien we verder. Maandag bleek dat een hek van 90 cm veel te laag is want de dames sprongen er zonder aanloop overheen. Dus hebben we een groter stuk afgezet tussen een paar muren en daar wachtten we het verder af.

Eerst bleek dat rozen en druiven erg lekker zijn want na twee dagen zien ze er erg treurig uit. Omdat dochters na 5 maanden nog steeds melk drinken bij moeder Camilla hebben we haar apart gezet. Dit vond zij duidelijk niet leuk maar het moest.

Op het terrein waar Camilla stond werd een bruiloft gepland en we gingen iets te laat kijken. Het bruidspaar en de gasten stonden te kijken hoe een van de gasten (een iets gezette dame van 1,60 m hoog in een roze mantelpak compleet met kokerrok) rond rende met het bruidsboeket boven haar hoofd en Camilla achter haar aan. Die zag alleen sappig eten en geen boeket. Gelukkig konden we haar (Camilla) op tijd vangen.

Een andere keer hoorde we gelach in de video ruimte. We hebben een mooie video maar echt leuk is hij niet. De oplossing: Camilla was de videokamer in gelopen en stond eerst strak naar de video te kijken en bekeek toen een dame die daar zat uitgebreid en keek daarna of er niets gebeurd was weer naar de video. De andere bezoekers hebben daarna niets meer van de video gezien.

Verder hebben de dames die nu weer bij elkaar staan ontdekt hoe je in de kazematten kan komen en een deel van een tentoonstelling (gelukkig niet waardevol) opgegeten.

vestingmuseum2
Verder rennen zij hellingen op en af waar wij haast niet tegenop komen en de muren waar ik het in het begin over had zijn geen enkel probleem. Op bijgaande foto's is te zien dat kanonnen erg leuk zijn als klimobject. In de toekomst willen we een kudde van 8 à 9 dieren fokken die het gras op een redelijke lengte moeten houden, maar eerst moeten we veel leren.

Landgeiten langs de A28

Door: Jaap Mekel
 
 
A28 3
Op de landelijke vergadering van 8 april jongst leden werden Dorien en ik regelmatig aangesproken of die geiten net onder Hoogeveen langs de A28 van ons zijn. Men kreeg dit idee doordat de dieren ”in the middle of nowhere” staan en omdat het wildkleur (beige bont aal) dieren zijn. Sinds 30 maart 2006 staan hier op terrein van Rijkswaterstaat inderdaad dieren van ons. Op diezelfde vergadering bleken onze geiten in het Naardermeer die week op televisie Noord Holland te zien te zijn geweest.

Wij hebben met ons bedrijf Gradiënt (www.gradientbv.nl) op 6 verschillende plaatsen in Nederland geiten (en bokken) staan, in totaal zo’n 50 dieren. Nu staan ze langs de A28 ook op een echte zichtlocatie. Een plek die vele leden op zal vallen. (Jammer genoeg kan men er niet even stoppen en de dieren van dichtbij bekijken.) We hebben ons nooit in het verenigingsblad gepresenteerd. De opvallende nieuwe locatie leek ons een goede aanleiding om dit wel te doen.
 A28 1
Wij hebben een natuurbeheerbedrijf. Wij doen aan natuurtechnisch bosbeheer, ecologisch maaien en terrein onderhoud met grote grazers. Ongeveer 13 jaar geleden hebben wij uit liefhebberij een landgeit gekocht. Deze liefhebberij hebben we in kunnen zetten bij ons werk, waardoor onze kudde uitgegroeid is tot zo’n dieren verspreid over het land. We ondersteunen de club al lang door in de keuringscatalogus van Drenthe te adverteren en te helpen bij allerlei activiteiten. Op de algemene ledenvergadering van 19-11-2005 heb ik een presentatie gegeven over ons gebruik van de landgeit.

Om in onze eigen zuivelbehoefte te voorzien hebben wij destijds een landgeit gekocht. We wilden een sober zelfredzaam dier die genoeg melk per dag gaf om te drinken en yoghurt en kaas van te maken, vandaar een Landgeit en geen echte melktypisch ras. Met name Jans en Johanna Kelder en Kees Smit hebben ons in de begin jaren met hun raad en daad, hart voor de vereniging gegeven. Verder spreekt ons de gemoedelijke sfeer binnen de vereniging en het elkaar willen helpen erg aan.

Met onze eerste geit aan een touw en de lammeren er los achteraan hebben we, vanuit Schoonloo waar we toen woonden, 6,5 kilometer naar onze eerste keuring in Orvelte gelopen. We hadden auto noch rijbewijs en ook wij waren zelfredzaam. Daar bleek dat de papieren niet klopten, een geit geboren in 1989 kon nooit Trui heten. Niet dat wij dat toen direct begrepen, maar bij de fokker of de volgende eigenaar was iets mis gegaan. Geen punt, het werd voor ons opgelost. Het stamboek, de geboorte bewijzen werden nageplozen en aan de hand van de schetsen werd nagegaan dat onze geit Kamille heette.

De geit won onze eerste keuring de eerste prijs in haar categorie (ongeregistreerde geiten). De lammeren moesten worden afgekeurd vanwege toggenburgeraftekening. Toen we de geschetste lammetjes op de voorjaarsvergadering hadden laten zien, was er al een twijfelende reactie gekomen. Wij begrepen dat toen niet goed, we hadden toch twee leuke vrouwelijke lammetjes. De schetsen gingen van hand tot hand en de twijfel bij iedereen was duidelijk te zien. Wat was er mis met de diertjes? Wat is dat toggenburgeraftekening en waarom mag dat niet? Het is ons toen goed uitgelegd, met allerlei documentatie erbij en sindsdien hebben we alle lammeren met grote nauwkeurigheid geïnspecteerd op deze kenmerken. Toch hadden de landgeit en de fokkersclub Drenthe ons hart gestolen.

Pure nostalgie als ik terugdenk aan de begin jaren. Maandenlang twee keer per dag met je hoofd tegen de geit bij het melken en de geur van de geit opsnuivend. Machteloos en boos als het dier het melkpannetje weer eens om had getrapt en terwijl je de melk zo graag wilden drinken, lag alles over de grond. Als presentje hebben we de 60 gasten van ons bruiloft allemaal een zelfgemaakt landgeiten kaasje meegegeven. Onze lammeren werden veel vaker afgekeurd dan goedgekeurd. We hadden ons op de wildkleur gefocust. Die dieren stonden toen nog bekend als klein en te smal. Afgekeurd of niet, met veel dieren gingen we toch door, we hadden niet veel dieren en zagen vaak andere goede dingen aan de geiten waar we vanuit het werk profijt van hadden, terreinkennis, goed aflammeren, doorgemaakte ziekten, enz.

Melken doen we niet meer, geen tijd meer en we raakten uitgekeken op de geitenkaas. De machteloosheid richting de geit is nog geregeld aan de orde. Nu voelen we ons onmachtig als we in een terrein de winter ingaan met 9 dieren en er na het werpen van 7 lammeren nog 5 levende dieren hebben staan. Ja u leest het goed 11 dieren dood. Ondanks ontwormen, regelmatig klauwtjes snijden en brokjes voeren. Een sterfte van ongeveer 70%. In de andere terreinen hebben we te samen 4 dode dieren gehad in die periode, gemiddeld valt het te overzien. Voor het betreffende terrein hebben we het nog nooit zo erg gehad, maar de lol gaat er zo wel vanaf. De dieren hebben ergens last van maar wat. Dat is voor ons vaak een hele puzzel.

Het komt u misschien vreemd voor dat ik het heb over veel dode dieren ondanks ontwormen, regelmatig klauwtjes snijden en brokjes voeren. Voor u is het waarschijnlijk normaal deze verzorging aan de dieren te geven, maar onze soayschapen ontwormen we gemiddeld niet eens 1 maal per jaar, de meeste dieren krijgen geen brokjes en klauwtjes snijden is, net als scheren, nooit nodig. Op 250 schapen hebben we in dezelfde periode een sterfte percentage van 1 gehad. Vergelijkbare cijfers gelden ook voor onze 90 pony’s en 500 runderen. Wij worden betaald voor het werk dat we hebben aan onze dieren, we verhuren onze dieren voor natuurlijke begrazing. Daarbij proberen we zo zelfredzaam mogelijke rassen te gebruiken die goed gedrag naar het publiek hebben. Ze moeten afstandelijk zijn maar niet schuw. De Landgeit is dan het beste geitenras dat we kunnen in zetten. We verdienen een boterham aan de landgeiten. Maar er blijven momenten dat wij denken, moeten we nog wel verder met die geiten, het is een en al ellende. Waarschijnlijk denken andere mensen ook wel eens zo over hun dieren.

Onze opdrachtgevers zijn vooral gemeentes maar ook Staatsbosbeheer en particulieren. Het komt nogal eens voor dat we als gewone groenaannemer via een maaibestek binnenkomen. Vanuit dit contact kunnen we de opdrachtgever overtuigen van het goede effect van grote grazers. Natuurlijk kost ook deze vorm van terreinonderhoud geld. De Nederlandse Landgeit hebben we zo op een aantal plekken zeer specifiek kunnen promoten. Om storingskruiden en boompjes te bestrijden is het het best bruikbare ras dat we hebben. Doordat het om publieke terreinen gaat, komen de dieren ook regelmatig in de publiciteit.

De verhalen rond de landgeit hebben we misschien te letterlijk genomen. Ze blijkt een stuk minder zelfredzaam dan de runder-, pony-, en schapenrassen die we hebben. Ze blijkt ook bomen een stuk minder effectief aan te pakken, te doden, dan dat verteld werd. Toch is ze hier van de dieren die wij kennen wel het beste in. Ze weert zich soms goed tegen honden. Ze kan met enkele dieren een klein terreintje onderhouden, dat lukt een halve Schotse hooglander bijvoorbeeld niet. Ze kan ridderzuring, brandnetel, distel en reuzebereklauw met enig ondersteunend maaien goed onderdrukken en sommige boomsoorten goed uit een terrein verdringen. Kortom, een voor terreinbeheer goed bruikbaar dier met een uitgebreide gebruiksaanwijzing

Zoals zovelen zijn wij besmet met het geiten virus. We beschouwen onszelf als een zwaar besmet geval. We willen op veel meer plaatsen in Nederland geiten verhuren en zo het ras voor meer dan alleen ”mooi bij huis te behouden.
 
 
A28 2

Pas geboren lam in natuurgebied
 
 
A28 4

Veilig weggestopt in het struikgewas